ዓሹራ… የድል ውሮሸባ በበደል ላይ

3
12652

ሙሓረም አስረኛው ቀን አላህ ያላቀው ቀን ነው። የአላህ መልእክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) አክብረውታል። ቀኑ እንዲፆም አዘዋል። “ከአላህ (ልዩ) ቀናቶች መሀል አንዱ ነው።” ብለዋል። ይህ ቀን በጃሂሊያ የተከበረ ነበር። አይሁዶች በዓል አድርገው ይዘውታል። ኢስላም ውስጥ መጀመሪያ ፆም ግዴታ ሲሆን ከረመዳን ወር በፊት እርሱ ነበር የተመረጠው።

روى البخاري ومسلم عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ- رضي الله عنهما: أنَّ رسول الله- صلى الله عليه وسلم- قدم المدينة، فوجد اليهود صيامًا يوم عاشوراء فقال لهم رسول الله: “ما هذا اليوم الذى تصومون؟” فقالوا: “هذا يوم عظيم أنجى الله فيه موسى وقومه، وغرق فرعون وقومه، فصامه موسى شكرًا، فنحن نصومه”، فقال رسول الله- صلى الله عليه وسلم-: “فنحن أحق وأولى بموسى منكم، فصامه رسول الله- صلى الله عليه وسلم- وأمر بصيامه“.

ቡኻሪና ሙስሊም ዓብዱላህ ኢብኑ ዓባስን (ረ.ዐ) ዋቢ በማድረግ እንደዘገቡት “የአላህ መልእክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) መዲና እንደገቡ። አይሁዶች የዓሹራን ቀን እየፆሙ አገኟቸው። ከዚያም ‘ይህ የምትፆሙት ቀን ምንድን ነው?’ ብለው ጠየቁ። ‘ይህ ቀን አላህ ሙሳን ያዳነበት እና ፊርዓውንን ያሰጠመበት ቀን ነው። ሙሳ ምስጋናውን ለማድረስ ፆሞታል። እኛም እንዲሁ እንፆመዋለን።’ አሉ። ከዚያም የአላህ መልእክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) ‘እኛ ከናንተ ይበልጥ ለሙሳ የቀረብን ነን!’ አሉና ፆሙት፤ እንዲፆምም አዘዙ።”

ይህን ቀን መፆም ያለውን ቱሩፋት አስመልክተው ብዙ ሐዲሶች ተገኝተዋል። ከረዥም ሐዲስ መሀል እንዲህ የሚል እናገኛለን። ሙስሊም ናቸው የዘገቡት። ከአቡቀታዳህ (ረ.ዐ)።

وَصِيَامُ يَوْمِ عَاشُورَاءَ أَحْتَسِبُ عَلَى اللَّهِ أَنْ يُكَفِّرَ السَّنَةَ التي قَبْلَهُ

የአላህ ነብይ (ሰ.ዐ.ወ) “የዓሹራን ቀን መፆም ያለፈውን አመት ኃጢያት ያስምራል ብዬ አላህን እተማመናለሁ።”.

وفي صحيح البخاري عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ – رضى الله عنهما – قَالَ: “ما رأيت النبي- صلى الله عليه وسلم- يتحرى صيام يوم فضَّله على غيره إلا هذا اليوم يوم عاشوراء، وهذا الشهر؛ يعني شهر رمضان“.

ቡኻሪይ ከዓብዱላህ ኢብኑ ዐባስ (ረ.ዐ) እንደዘገቡት፡- “የአላህ መልእክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) ከሌሎች ቀናት አስበልጠው አጥብቀው የሚፆሙት እንደዚህ ቀን -ዓሹራ- እና እንደዚህ ወር -ረመዳን- ያለ የለም።”

ይህ ቀን ከሌላው የላቀ የሆነበት ምክንያት አላህ ነብዩ ሙሳን እና ተከታዮቻቸውን መርዳቱና ፊርዓውንን እና ሰራዊቶቹን በማስመጥ ድል እንዲጎናፀፉ ማድረጉ ነው። ዓሹራ ይህን በማስመልከት የሚታወስ ቀን ነው፤ አላህ ነብይዋን ተከትላ ወደ አዲስ ምድር የወጣችን የሙእሚን ጭፍራ መርዳቱ እና በፊርዓውንና በወታደሮቹ የሚወከለው በደል እና አምባገነንነት በመውደሙ ተደስተን የምናሳልፈው ታላቅ ቀን ነው።

ድሉ የተበዳዮች ነው። አይሁዶች በዚህ ቀን ሊደሰቱ አይገባቸውም ያሉበት ምስጢር እነርሱ ራሳቸው የበደለኞችን ጎራ መቀላቀላቸው ነው። አሁንማ በዚህ ዘመን በምድር ውስጥ የበደለኞች ቁንጮ ሆነዋል። ስለዚህ እነርሱ ይህን ታላቅ ክስተት ተደስተው ለማሰብ የሚቻላቸው ሰዎች አይደሉም። “እኛ በሙሳ ይበልጥ ተገቢዎች ነን!” እኛ ነን በዚህ ቀን መደሰት እና የድል ተስፋን በልባችን ልናደርግ የሚገባን። ነብያችን (ሰ.ዐ.ወ) ከአይሁዶች እንድንለይ ባዘዙን መሰረት ዘጠነኛውን እና አስራ አንደኛውን ቀን ከአስረኛው ጋር ደምረን በመፆም ክስተቱን እናስታውሳለን።

አላህ በደለኞችን አይተውም

አላህ ሐሰትን ጥቂት ጊዜ ሊተወው ይችላል። ሊዘል፣ ሊወራጭ፣ ሊጠናከር፣ ሊገድል፣ ሊያይል… ይችላል። ይህ ሁሉ ግን የአላህ ቻይነት የሚታይበት ጥቂት ጊዜ ድረስ የሚዘልቅ ፍቃድ ነው። የሚቸኩሉ ሰዎች ሊቸኩሉ ይችላሉ። ኢማናቸው ደካማ የሆኑ ሰዎች እንግዳ ሊሆንባቸው ይችላል። ሐሰት እነዚህን አመታት ሁሉ ሲያይል አላህ ለምን ተወው?! የአላህ ባሮች አሳማሚ የበደለኞችን ቅጣት እየቀመሱ እንዲኖሩ አላህ ለምን ፈቀደ?! እያሉ ይጠያየቃሉ። የአላህን ጥበብ ግን አያውቁም። አላህ በቀሉን የሚያዘገየው ሙእሚኖች የድልን ሰበብ እስኪያሟሉ እና በደለኞች ደግሞ የበደልን ጥግ እስኪደርሱ ነው። በበደል ሰዎችን ሲጨቁኑ፣ ክብራቸውን ሲያረክሱ… የአላህ ኃይል እና በቀሉ ይፋ ይሆናል።

አብረሃ የእኛው ሀገር ሰው ነው። ኃይሉ ያታለለው በደለኛ። ካዕባን ለማፍረስ ኃይል እንዳለው አሰበ። ሊያፈርስም ተዳርሶ ነበር። ይዞት የመጣውን ኃይል መጋፈጥ የሚችል ምንም ሰብዓዊ ኃይል በሌለበት ጊዜ የአላህ ቅጣት ተገለፀ። ድልም ለእውነት ሆነ። የቻዩ ጌታ እጅ ኃያል ነው።

ቡኻሪይ ከአቢ ሙሳ አል-አንሷሪይ ይዘው እንደዘገቡት የአላህ መልእክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) እንዲህ ብለዋል፡-

“إِنَّ اللَّهَ لَيُمْلِى لِلظَّالِمِ حَتَّى إِذَا أَخَذَهُ لَمْ يُفْلِتْهُ” قَال: ثُمَّ قَرَأَ “وَكَذَلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَى وَهْيَ ظَالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ

“አላህ በደለኛን ያቆየዋል። የያዘው ጊዜ ግን አያመልጠውም።” ከዚያም የአላህ መልእክተኛ (ሰ.ዐ.ወ) ተከታዩን አነበቡ፡- ‘የጌታህም ቅጣት የከተሞችን ሰዎች እነሱ በዳዮች ሲሆኑ በቀጣቸው ጊዜ እንደዚህ ነው። ቅጣቱ በእርግጥ አሳማሚ ብርቱ ነው’።”

የአላህ ህግ በደለኛን ለጥቂት ጊዜ ቢያቆየውም እንዲመለስ እና እንዲያስብ ለማድረግ ነው። ድንበሩን ሲያልፍ እና የነገሮች መክፈቻ ሁሉ በእጁ እንዳለ ሲያስብ የአሸናፊው ጌታ እጅ ይጨመድደዋል። ሐሰት ታላቅ መስሎ ለመታየት ራሱን ማጋነን ሲጀምር ለራሱ የሚሰጠው ቦታም ገደቡን ሲያልፍ ፊርዓውንን ማየት ነው።

وَنَادَىٰ فِرْعَوْنُ فِي قَوْمِهِ قَالَ يَا قَوْمِ أَلَيْسَ لِي مُلْكُ مِصْرَ وَهَٰذِهِ الْأَنْهَارُ تَجْرِي مِن تَحْتِي أَفَلَا تُبْصِرُونَ

“ፈርዖንም በሕዝቦቹ ውስጥ ተጣራ። አለም፤ ‘ሕዝቦቼ ሆይ! የምስር ግዛት የኔ አይደለምን? እነዚህም ጅረቶች ከስሬ የሚፈሱ ሲኾኑ (የኔ አይደሉምን?) አትመለከቱምን?’” (አዝ-ዙኽሩፍ 43፤ 51)

ዛሬም ይኸው እየሆነ ነው። ከምእራቡ የሚነፍሰው የሐሰት ንፋስ የመገናኛ ብዙሃንን በመጠቀም ሁሉም ጉዳይ ላይ ኃይል እንዳለው እና ሁሉን ቻይ እንደሆነ ይነግረናል። ዓለምን የምንቆጣጠር እኛው አይደለን?! የአገራትን ውሳኔ የምንቀለብስ፣ የተባበሩት መንግስታት ድርጅትን ልጓም የጨበጥን፣ ስንፈልግ የምናናግረው ስንሻም እንደ ዲዳ ዝም እንዲል የምናደርግ እኛ አይደለንም?! ዓለምን ከሥራችን አሰልፈን እንደ ኳስ የምንጠልዝ እኛ አይደለንምን?! የምድርስ ሀብት የእኛ አይደለምን?! እያለ በትምክህት ይወጠራል።

የድል ቀን (ዓሹራ) እና ለእኛ የሚሰጠው ትምህርት

አሁን ዘመን የዓሹራ ትዝታ የሚመጣው በደል እና ሐሰት ድንበር ባለፈበትና የዓለም የኃይል ሚዛን ወደርሱ ባዘመመበት ጊዜ ነው። ሁሌም ግን ሙእሚኖችን እንደከበበ እና በሀገሩ እና በአላህ ባሮች ላይ የሻውን ማድረግ እንደሚችል በሚያምንበት ጊዜ ዓሹራ ይመጣና የሙእሚኖችን ጥንካሬ ያበረታል። የድልን ተስፋ እንዲሰንቁ ያደርጋቸዋል። አምባገነኖች ምንም ያህል ቢበረቱ እና ኃይላቸው ቢገዝፍ መሸነፋቸው እንደማይቀር እንድናምን ያደርገናል። ከዳር እስከዳር ቢማማሉ፣ ወታደራዊ ጥንካሬያቸውን ቢያበረቱ፣ ፖለቲካዊ ቁጥጥራቸው ቢጠብቅ፣ ኢኮኖሚያዊ ጥንካሬያቸው ቢያይል፣ “ተይዘናል! አበቃልን!” የሚያስብል አይነት ተንኮል ቢዶልቱ… ይህም በይፋ ተነግሮን ምድር ብትጠበንም እውነት ያሸንፋል። በደልም ይካሳል።

አደጋ ሲመጣ መጨነቅ እና ተያዝኩኝ ብሎ መሸበር ነውር አይደለም። አዕምሮ ያለው ሰው አደጋ ሲመጣ መጨነቁ አይቀርም። ዋናው ነገር ይህ አደጋ ቅድሚያ ልባችንን ሊያሸንፍ አይገባም። ከትግል ጎራ የሚያርቅም መሆን የለበትም። አላህ ከእኛው ጋር ነው። ይመራናል።

ይህን ነው ከዓሹራ የተረዳነው። ዓሹራ በየአመቱ ይመጣል። ትምህርት ይሰጠናል። ተግሳፁን ይቸረናል። በሙሳ (ዐ.ሰ) እና በተከታዮቻቸው የድል ታሪክ እና በአስፈሪው የበደል ማእበል ፍጥጫ ላይ የመጣው ድል የሙእሚኖቹ ቡድን ያላቸውን ኃይል ሳይጠቀሙ የተገኘ ይመስላችኋል?! አላህ ለባሮቹ የሰጠው እርዳታ ዋጋ ሳይከፈልበት የመጣ ይመስለናል?! ኃይል ባልተመጣጠነበት ጊዜስ እርዳታ ሊገኝ ይችላል? እነዚህን ጥያቄዎች ስለዓሹራ ስናጠና መልስ እናገኝላቸዋለን። አላህ እንዲህ ይላል፡-

فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ ﴿٦١﴾ قَالَ كَلَّا إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ ﴿٦٢﴾ فَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْبَحْرَ فَانفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ ﴿٦٣﴾ وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ ﴿٦٤﴾ وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُ أَجْمَعِينَ ﴿٦٥﴾ ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ ﴿٦٦﴾ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿٦٧﴾ وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿٦٨﴾

“ሁለቱ ጭፍሮችም በተያዩ ጊዜ የሙሳ ጓዶች ‘እኛ (የፈርዖን ሰዎች) የሚደርሱብን ነን’ አሉ። (ሙሳ) ‘ተዉዉ! ጌታዬ ከእኔ ጋር ነው። በእርግጥ ይመራኛል’ አለ። ወደ ሙሳም ‘ባሕሩን በበትርህ ምታው’ ስንል ላክንበት። (መታውና) ተከፈለም። ክፍሉም ሁሉ እንደ ታላቅ ጋራ ኾነ። እዚያም ዘንድ ሌሎችን አቀረብን። ሙሳንም ከእርሱ ገር ያሉትንም ሰዎች ሁሉንም አዳን። ከዚያም ሌሎቹን አሰጠምን። በዚህ ውስጥ ታላቅ ታምር አለበት። አብዛኞቻቸውም አማኞች አልነበሩም። ጌታህም እርሱ አሸናፊው አዛኙ ነው።” (አሽ-ሹዐራእ 26፤ 61-68)

የኃይል አለመመጣጠን ባለ ጊዜ ድል የሚገኝባቸው ህጎች

  1. አላህን መታዘዝ፡- የሙሳ ተከታዮች በሙሳ በኩል የደረሳቸውን የአላህ መልእክት ተቀብለዋል። ከሚያውቋት ግብፅ እንዲወጡ እና እርሱን በብቸኝነት ወደሚያመልኩበት ወደ ሩቁ ሃገር እንዲሄዱ ሲያዛቸውም ለትእዛዙ አድረዋል።
  2. መልካም አስተሳሰብ እና መልእክተኛውን (ሰ.ዐ.ወ) መከተል፤ ትእዛዝንም በምድር ላይ ማዋል፡- የሙሳ ተከታዮች የገጠሙትን ፍጥጫ በድል ሊወጡ እንደማይችሉት አድርገው በጨለምተኝነት አላሰቡም። የፊርዓውን ኃይልን መፋጠጥ አንችልም ብለውም እጃቸውን አጣጥፈው አልተቀመጡም። የተቻላቸውን ሁሉ ተገበሩ። አላህም ረዳቸው።
  3. የሐሰትን የበላይነት መቀበል የለብንም፡- ለርሱ መዋረድና መተናነስም አይገባም። ለፊርዓውን በደል መንበርከክ የለብንም። የእውነትን መብት በድርድር ማጓደልም ልክ አይደለም። የሙሳ ቤተሰቦችም ይህን አላደረጉም። ሐሰትን ሐሰት ነህ አሉት። በዚህም አላበቁም ጓዛቸውን ጠቅልለው ነብያቸውን ተከተሉ። ተሰደዱ።
  4. ዕቅድ ማውጣት እና ሰበብን ማድረስ፡- የሰይዲና ሙሳ ተከታዮች ዕቅድ አውጥተው ነበር። እንደውም ጠላቶቻቸውን የሚያሞኙበትን ዘዴ ቀይሰዋል። ከከተማ ወጥተው የሚያከብሩት በዓል ነበራቸውና ለርሱ የወጡ አስመስለው አመለጡ። ከበደል ጭብጥ መውጣት ታላቅ ዒድ ነው። ለዒዳቸውም የቻሉትን ሁሉ አድረገዋል።
  5. የአላህን አብሮነት በልብ ውስጥ በማድረግ ስነልቦናን ማጎልበት፡- ከአላህ ጋር አብሮ የሚኖር ሰው ነገሮችን በዓለሙ ሚዛን አይመዝንም። የኃይል መመጣጠንንም ከዓለማዊው የቁስ ኃይል አንፃር አይለካም። የኃይል መሰረት እና የድል ምሶሶ የአላህ ምስጢር እና ውሳኔ ነው።

وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَىٰ أَمْرِهِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

“አላህም በነገሩ ላይ አሸናፊ ነው፤ ግን አብዛኛዎቹ ሰዎች አያውቁም።” (ዩሱፍ 12፤ 21)

የአላህ እርዳታ እና ኃይል ቁሳቁስ የማይፈልግ በራሱ የተብቃቃ ኃይል ነው። ሙሳ (ዐ.ሰ) ተከታዮቻቸውን እንዲህ ሲሉ ነበር ያስተማሯቸው።

فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ ﴿٦١﴾ قَالَ كَلَّا إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ ﴿٦٢﴾

“ሁለቱ ጭፍሮችም በተያዩ ጊዜ የሙሳ ጓዶች ‘እኛ (የፈርዖን ሰዎች) የሚደርሱብን ነን’ አሉ። (ሙሳ) ‘ተዉዉ! ጌታዬ ከእኔ ጋር ነው። በእርግጥ ይመራኛል’ አለ።” (አሽ-ሹዐራእ 26፤ 61-62)

የተከሰተው ነገር ተዓምር ነው። አላህ ለባሮቹ በመደበው ህግ ውስጥ እስከ ጥግ ለዋኘ ህዝብ እንጂ ተዓምር አይታደልም…

ምናለ የእኛስ ትውልድ ጌታውን ቢታዘዝ!

የመልእክተኛውን አስምህሮስ ቢከተል!

የቻለውን ያህል ቢያቅድ እና ቢዘጋጅ!

በተጨባጩ ዓለም ውስጥ ዲኑን ለመርዳት ቢዳክር፣ ቢለፋ!

በብርቱ ትንፋሽ፣ በአላህ ተረድቶ ቢታገል! ወላሂ! ያኔ የአላህ እርዳታ ይመጣል!!

ይህ ታሪክ ውስጥ በተጨባጭ የምናገኘው የአላህ ህግ ነው። አላህ የተሻለ ያውቃል!

3 COMMENTS

LEAVE A REPLY